Aspekt moralny samorealizacji

careraEtyka samorealizacji osobowości powstała na początku 20 wieku w Europie Zachodniej. Jednostka zaczęła być postrzegana jako osobowość, która jest unikatowa. Podstawą życia jest samorealizacja człowieka, wartości moralne której mogą służyć jako kryterium prawdy. Przy tym jej działania mogą i nie pokrywać się z ogólnie przyjętymi normami.

Moralna działalność człowieka zależy od realizacji jego wewnętrznego “ja”, które jest niepowtarzalne dla każdego człowieka. Moralne znaczenie uczynków człowieka polega na ich indywidualności.

Samorealizacja człowieka jest pragnieniem, aby zrobić coś nowego i pozostawić po sobie ślad na ziemi. Tak więc dla własnego rozwoju i własnego wychowania osobowości potrzebne jest rzeczywista aktywna zewnętrzna działalność. Im większy jest wewnętrzny potencjał osobowości, tym bardziej aktywnie przebiega samorealizacja.

Według Arystotelesa, samorealizacja człowieka – to jest szczęście dla niego, jego inteligentne uczynki unikające skrajności. Arystoteles uważał, że każda osoba powinna być trochę moralnym egoistą, ale to nie znaczy, że człowiek myśliąc o sobie, nie jest w stanie poświęcić się. Arystoteles zauważył, że nawyki nie przynoszą rezultatu jeśli ludzie ich nie używają.

Samorealizacja osobowości zaczyna się w latach szkolnych. Przecież właśnie wtedy w szkole dziecko realizuje siebie jako osobowość. Nauczyciele pomagają odkryć możliwości akceptacji siebie jako osoby. W szkole dzieci przechodzą przez różne ścieżki formowania życiowych, moralnych norm samorealizacji. Indywidualne podejście do nauki – pierwszy krok uzyskania wskazówek w życiu. Szkoła powinna pomóc stać się człowiekiem, który będzie mógł samodzielnie rozpocząć pracę i realizować swój potencjał. Bogactwo narodu, moim zdaniem, polega w osobach posiadających wolny rozwój zdolności.

Istnieje wiele rodzajów samorealizacji. Samorealizacja jest najlepsza, kiedy człowiek działa zrównoważenie i pewnie, odpowiednio do określonych warunków, przyczynia się do jego harmonii.

Kiedy człowiek pracuje z pomocą swojego myślenia, bez powtarzania działania poprzedników, to jest innowacją w autorealizacji przynosi więcej korzyści dla ludzkości.

Jeśli człowiek robi coś naprawdę, łączy społeczną wartość i sens swojego życia, tylko wtedy możemy mówić o samorealizacji.

Człowiek może również realizować siebie, biorąc pod uwagę interesy innych i tworząc coś co jest niezbędne dla ludzkości. A są także ludzie, którzy realizują siebie tylko dla własnej korzyści.

Człowiek pokonuje wiele przeszkód, które stoją na drodze do jego realizacji. Kiedy człowiek nie ma siły do walki, to wybiera inne działanie lub czeka na sprzyjające warunki do samorealizacji.

Do sędziwego wieku człowiek kontynuuje swoją naukę, która pozwala jemu więcej realizować się. W różnych okresach życia proces spełnienia się jest inny. W młodości tworzą się niemal wszystkie cechy człowieka.

Człowiek rozwija się fizycznie, moralnie, wzmacnia się w swoich poglądach życiowych i realizuje swoje przeznaczenie.

Z biegiem czasu człowiek się starzeje. Jego zdolność do uczenia się czegoś nowego spadają, ale nie ustają. Ponieważ człowiek nigdy nie straci zdolność do spełnienia, choć każdy człowiek posiada różne umiejętności..

Na każdego człowieka ten sam rodzaj działalności działa innaczej. To co robi człowiek po raz pierwszy, ma szczególny wpływ na rozwój jego twórczości. Są przypadki, kiedy dany rodzaj działalności nie pasuje dla danej osoby. Wtedy ona ją zmienia. Zmiana aktywności również wpływa na rozwój osobowości.

Każdy człowiek marzy zrobić coś pożytecznego, ale czasami marzenia nie są realizowane i pozostają tylko pomysłami. Myślę, że w tym przypadku trzeba zacząć wszystko od nowa. Takie plany powstają u każdego człowieka na różnych etapach życia. I nie zawsze są one spełniane. Należy patrzeć na okoliczności, które będą pomaga człowiekowi spełniać się.
Nawet jeśli człowiek jest świadomy swoich wad i zalet, zawsze próbuje pozbyć się swoich wad i robić wszystko to, aby poprawić swoje umiejętności. Często jednak zdarza się, że człowiek nie chce pozbyć się swoich słabości, myśląc, że straci część siebie. Prawidłowo wychowany człowiek krztałtuje stosunek do swoich wad i zalet, uwzględniając zasady moralne. Taka osoba wyraźnie określa cel swojego życia.

Dla samorealizacji potrzebne jest jasne zrozumienie granic pomiędzy dobrem i złem. Pomoże to osobie w celu wykorzystania własnego potencjału, aby uniknąć niemoralnych czynów i czynić dobre rzeczy dla narodu.

Kiedy człowiek nie potrafi odróżni dobro od zła, to na drodze do samorealizacji użyje wszelkich środków, nawet tkich które przyniosą szkody innym..

Każdy człowiek ma swoje własne zasady moralne. Moralność – jest to sumienie jednostki, które ma wpływ na wybór rodzaju samorealizacji. Jedynie osobą wysoce moralna będzie myśleć o tym, jak ludzie będą reagować na jej działania.

Aby przejść od koncepcji do działania niewystarczająco jest zrozumieć swoje wady i zalety. Trzeba mieć odwagę, determinację, ogromną siłę woli, unikać wszelkich pokus, które utrudniają osiągnięcie celów.

To właśnie pragnienie osiągnięcia celu łączy w jedną pięść silne siły fizyczne i duchowe zdolności człowieka, aby przemóc trudności, które nieuchronnie pojawiają się na drodze do realizacji jego planów.

Głównymi elementami samorealizacji cłowieka są: “potrzebuję”, “mogę”, “jestem potrzebny”. Moment samorealizacji “potrzebuję” jest związane z koniecznością spełnienia każdej osoby w określonej dziedzinie, którą wybrała. W danej dziedzinie człowiek najlepiej siebie realizuje wtedy, gdy posiada dla tego wystarczające zdolności – “mogę”.

Są chwile, kiedy człowiek chce zrobić coś więcej niż tylko może, ale ze względu na brak umiejętności, jemu to się nie udaje. W związku z tym plany nie są wykonywane, nie będą zrealizowane. Od umiejętności i potrzeb własnych osoby zależą “potrzebuję” i “mogę”. Nawet jeśli potrzeby i zdolności są takie same, to nie świadczy o powodzeniu procesu realizacji siebie.

Każdy posiada swoje zdolności zawodowe. Potrzebne dla kraju, w którym się mieszka. To konkretne działanie jest potrzebne dla społeczeństwa. W tym przypadku, w umyśle człowieka zapisuje się moment “jestem potrzebny”. W ten sposób, poprzez pozytywne nastawienie, każda praca staje się przyjemna, przyniesie radość, korzyści, zadowolenie. Przez całe życie człowiek realizuje siebie, i to odgrywa najważniejszą rolę na jego drodze. Człowiek rodzi się z zadatkami do samorealizacji. Stają się one podstawą do rozwoju ludzkiego spełnienia.

Świat, w którym żyje człowiek, stale się zmienia, jest coraz bardziej doskonały. Pod wpływem tego zmienia się sam człowiek, jego wiedza, co wpływa na samorealizację.

2 thoughts on “Aspekt moralny samorealizacji

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *